Στο λιμάνι

Ασκούμενη με ταγεράκι και γόβα (περισσότερα για το ντύσιμο του θηλυκού δικηγόρου in the future) έρχεται να καταθέσει αγωγή (5ος όροφος, γραφείο 516 αν δεν απατώμαι. Αν απατώμαι και το 516 είναι το γραφείο με τους μαύρους καναπέδες και τον / την πρόεδρο υπηρεσίας, ζητήστε συγγνώμη, κάντε μεταβολή βγείτε στο διάδρομο, στρίψτε αριστερά και μπείτε στην πρώτη πόρτα που θα συναντήσετε. See! It wasn’t that hard after all!):
Ασκούμενη: Καλημέρα σας. Μια αγωγή θέλω να καταθέσω.
Υπάλληλος (με το ύφος: Κι εγώ που νόμιζα ότι ήθελες να κάνεις κατάθεση ψυχής): Τί διαδικασία;
Ασκούμενη: Εργατικά.
Υπάλληλος: Χερσαία ή ναυτικά;
Η ασκούμενη ταράζεται. Σφίγγει τρομαγμένη τη longchamp σε μαύρο της αβύσσου που κρατάει και ψιθυρίζει: Τί εννοείτε;
Υπάλληλος: Χερσαία ή ναυτικά τα εργατικά;
Ασκούμενη (γιατί με στείλανε στον Πειραιά; They do things differently here): Στην Αθήνα δε μου έχουν κάνει ποτέ αυτήν την ερώτηση.
Υπάλληλος (χωρίς κακία, μόνο με αυτό το μπλαζέ ύφος που μας χαρακτηρίζει): Στην Αθήνα δεν έχουν ναυτικά. Εδώ είναι Πειραιάς, έχουμε και καραβάκια, έχουμε και ναυτικά.

Για να είμαι δίκαιη, βέβαια, με την Αθηναία Ασκούμενη (στην οποία συγχωρώ τα πάντα εκτός από το ταγεράκι και τη γόβα) κι εγώ χάνομαι (με κάθε έννοια της λέξης) όταν πηγαίνω στην Ευελπίδων. Κτήριο 2 για τις προεισπράξεις, κτήριο 11 (;) για τις διαταγές πληρωμής, Προκάτ 1 για τις προσημειώσεις… για να μη μιλήσω για την κινέζικη κατάρα που λέγεται «Ψάξε να βρεις παραστάσεις και μεγαρόσημα» (Υπάρχουν φήμες ότι υπάρχει ένας πάγκος στο 4· στο 16 θα βρεις σίγουρα· και στο 2 υπάρχουν· κι εγώ να περπατάω βρίζοντας που αποφάσισα να βάλω τακούνια ενώ το ήξερα, ΤΟ ΗΞΕΡΑ ότι θα έρθω στην Αθήνα σήμερα).

Όμως τώρα είμαι ‘δω. Περπατάω από την πλευρά της θάλασσας κοιτάζοντας τα seajet, highspeed και pallet carriers που λικνίζουν τα χρωματιστά κορμιά τους στον απαλό κυματισμό και το μόνο που με αποτρέπει από την παρόρμηση να μπω στο πρώτο καράβι που θα βρω (ακόμα κι αν αυτό είναι φορτηγό με πλήρωμα από την Ουκρανία) είναι κάποια απροσδιόριστη αίσθηση καθήκοντος. Και μια αόριστη ταξιδιάρικη ελπίδα που συνοψίζεται στους στίχους που παράφωνα σιγοτραγουδάω:

«Έξω καράβια φεύγουνε,

στου Πειραιά τη μπούκα,

μ’ έν’ απ’ αυτά θα φύγουμε,

κάποιο βραδάκι σου’ πα…»

Η Ψυχωτική Σκύλα απ’ την Κόλαση

Ψυχωτική Σκύλα απ’ την Κόλαση είναι το όνομα που χρησιμοποιείται στην Ελλάδα για την Psychotic Bitch from Hell (διακριτικός τίτλος: PBfH). Η PBfH είναι super-heroine αλλά κακιά, σαν την Catwoman. Η υπερδύναμή της είναι να καταστρέφει τις όμορφες στιγμες και τις γλυκές κουβέντες. Και επειδή (όπως θρυλείται ότι μας λέει και το τατουάζ στην κοιλιά της Αντζελίνα Τζολί) “quod me nutriet me destruit”, ήτοι αυτό που με θρέφει είναι αυτό που με καταστρέφει, ακριβώς αυτές οι όμορφες στιγμές και οι γλυκές κουβέντες είναι που την αποδυναμώνουν, όπως ο κρυπτονίτης τον Σούπερμαν. Φυσικά, και εκεί ακριβώς έγκειται η μαγκιά της, δεν μπορεί ποτέ να νικηθεί. Απλώς εξαφανίζεται για λίγο (θα τις αναγνωρίσετε αυτές τις στιγμές: όταν σε κρατάει στην αγκαλιά του και σου χαϊδεύει τα μαλλιά ή όταν ψιθυρίζει γλυκόλογα στ’ αυτί σου ή όταν είσαι σε μια βαρετή δουλειά και έρχεται sms στο κινητό σου με τις λέξεις «σε θέλω» κλπ κλπ, είναι τόσα τα όπλα μας εναντίον της όσο και τα δικά της εναντίον μας). Προ πάντων να μη γελασθείτε, μην πείτε πως ήταν ένα όνειρο, πως απατήθηκεν η ακοή σας· μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείτε. Σαν έτοιμη από καιρό σαν θαρραλέα αναγνωρίστε ότι πάντα επιστρέφει (κι αυτές τις στιγμές θα τις αναγνωρίσετε: όταν αρχίζεις να δίνεις σε κάθε κουβέντα ή κίνηση τη χειρότερη δυνατή εξήγηση, όπως για παράδειγμα όταν έχετε να μιλήσετε από το προηγούμενο βράδυ και έχει έρθει το επόμενο απόγευμα κι εσύ σκέφτεσαι ότι, δεν είναι δυνατόν, κατά πάσα πιθανότητα δεν ενδιαφέρεται πια για σένα και σε βαρέθηκε). Όποιος βιαστεί να πει ότι είμαι τρελλή (ναι, Γιώργο, σε σένα μιλάω), έχει μόνο εν μέρει δίκιο. Γιατί, βέβαια, εγώ τις κάνω αυτές τις σκέψεις, αλλά ουσιαστικά είμαι ο αγγελιαφόρος της PBfH, που ήρθε και ψιθύρισε στο αυτί μου ότι πρέπει να με προβληματίσει το γεγονός ότι Εκείνος κάθεται στο pc και παίζει Age of Empires III, ενώ θα μπορούσε να με πάρει αγκαλιά και να μου πει πόσο καταπληκτική είμαι και πόσο δε φαντάζεται τη ζωή του μακριά μου. Και φυσικά δεν την ενδιαφέρει την PBfH ότι μου τα είπε όλα αυτά πριν από μισή ώρα, γιατί (και, θυμηθείτε, μιλάει αυτή και όχι εγώ) το έκανε μόνο και μόνο για να τον αφήσω στην ησυχία του να παίξει Age of Empires III και δεν εννοούσε ΤΙΠΟΤΑ απ’ όλ’ αυτά! Το πρόβλημα με την PBfH (για μας, όχι γι’ αυτήν) είναι ότι δεν μπορείς να την αποκρούσεις με τη λογική. Δεν καταλαβαίνει από κουβέντες του στυλ «δεν είναι δυνατόν να σταμάτησε να νοιάζεται για σένα μέσα σε 24 ώρες». Έχει πάντα τον τρόπο της να σε ρίχνει (Μμμ, δεν είναι δυνατόν, λες; Κάτι θα ξέρεις εσύ. Αν είσαι τόσο σίγουρη...).

Είναι Σάββατο πρωί και κάθομαι μπροστά στο pc προσπαθώντας να την αγνοήσω. Εκείνη κάθεται πάνω στο τραπέζι της κουζίνας με τα πόδια σταυρωμένα και λιμάρει τα νύχια της. Όχι για να με γρατζουνήσει. Ποτέ δεν έχει γίνει βίαιη μαζί μου. Είναι της «τρόχισε κείνα τα σπαθιά του λόγου που μ’ αρέσουν» φιλοσοφίας. Και όταν αργότερα θα πάω στην παραλία, ξέρω ότι θα έρθει κι αυτή. Και δε σημαίνει ότι επειδή είναι μαζί μου έχει αφήσει τον υπόλοιπο κόσμο ήσυχο. Αυτή είναι άλλη μία από τις υπερδυνάμεις της: μπορεί να είναι σε πολλά μέρη ταυτόχρονα. Με πήρε και η Γωγώ το πρωί εκνευρισμένη για να μου πει ότι πάλι εκεί είναι:
«Στο παράθυρο, πάλι;» τη ρώτησα.
«Όχι, ρε γαμώτο, έχει κάτσει πάνω στα cd για να μην μπορώ ούτε μουσική ν’ ακούσω!»
«Ξέρει τι κάνει, η άτιμη! Ξέρει ότι τα όμορφα τραγούδια και τα όμορφα βιβλία την πονάνε και γι’ αυτό τα κάνει αυτά!»

Κλείνω το τηλέφωνο, βάζω τα πόδια πάνω στο γραφείο και ανάβω τσιγάρο. Την κοιτάω στα μάτια. Μου χαμογελάει. Αρχίζω να της μιλάω για όνειρα, για γλυκές κουβέντες, για χάδια, για φιλιά στο λαιμό, για γέλια, για κοφτές αναπνοές και αναστεναγμούς. Σταματάω μόνο όταν ο βήχας της έχει γίνει τόσο έντονος που έχει κάνει τα μάτια της να κοκκινίζουν και σηκώνεται εκνευρισμένη και πετάει έξω από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα. Νομίζω ότι την άκουσα μέσα στο βήχα της να με βρίζει, αλλά δεν είμαι σίγουρη.

«Σήκω, Ηράκι, πάμε βόλτα! Αν είμαστε τυχερές, μπορεί να κάνουμε μέρες να τη δούμε!»

I want the fairytale

Είναι τόσο πολλά αυτά που θέλω να σου πω.

Το πιο σημαντικό απ’ αυτά: ότι δεν πιστεύω πια στα παραμύθια. Όταν μου έλεγε η μαμά μου ότι δεν υπάρχουν πρίγκιπες με άσπρα άλογα, εγώ της απαντούσα όλο έπαρση ότι υπάρχει ο πρίγκιπας με το μαύρο Honda BROS. Τί είναι αυτό το πράγμα πια με τις μαμάδες και το δίκιο; Νομίζεις ότι το κρατάς αγκαλιά και ξυπνάς το άλλο πρωί και το βρίσκεις να ροχαλίζει στα πόδια του κρεβατιού τους. Κι όταν μου έλεγε πέρσι τέτοια εποχή η 3χρονη Χρυσούλα «όταν μεγαλώσω, θα έθει να με πάει βόλτα ο πίγκιπας», εγώ της χαμογελούσα και της έλεγα «ναι, αγάπη μου, θα έθει ο πίγκιπας». Μη με αφήνετε να νουθετώ τα παιδιά σας. Είμαι επικίνδυνη! Σίριουσλι!

Είναι κι άλλα πολλά. Θέλω να καθίσω δίπλα σου και να σου τα πω όλα. Τις αλήθειες, τα ψέματα, τα μυστικά, το μέγεθος της αγάπης μου. Θα σταματάω μόνο μερικές φορές για να ακουμπήσω την παλάμη μου στο μάγουλό σου χαϊδεύοντας με τον αντίχειρά μου τα χείλη σου. Φοβάμαι τις μεγάλες αποφάσεις και η δική μας –καλή ή κακή- θα είναι σίγουρα μεγάλη. Ποια, όμως, είναι η καλή και ποια η κακή; Φοβάμαι να μη μετανιώσω. Έρχεται στο μυαλό μου η κουβέντα που είχε πει η Γωγώ: «Μήπως δεν υπάρχει σωστή και λάθος απόφαση, αλλά στην πραγματικότητα μόνο αυτή στην οποία τελικά καταλήγεις;». Και η κουβέντα που είχε πει ο Γιώργος: «Απ’ το να μετανιώνεις για αυτά που νιώθεις και σκέφτεσαι, καλύτερα να μετανιώνεις γι’ αυτά που κάνεις». Και η κουβέντα που είχε πει η Κλέα: «Πού πας και μπλέκεις, ρε παιδί μου, συνέχεια;». Φοβάμαι, αγάπη μου. Γι’ αυτό σε θέλω τώρα εδώ∙ για να σου τα πω όλα∙ για να ακουμπήσω στα χέρια σου ολόκληρο τον κόσμο μου, όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα που κάνουν τη Φαίδρα Φαίδρα, και να αφεθώ∙ για να δω αν θα σηκωθείς να φύγεις ή θα σηκωθείς να με πάρεις αγκαλιά και να κάνεις το παραμύθι μου πραγματικότητα.

Πριν το τέλος πώς μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω "σε προδίνω"

κι ο γρύλος το ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού

Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο

ή στα βρωμιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Αναμένοντας...

"Λένε πως ένας έρωτας αξίζει, όταν δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς. Ανεπίτρεπτο λάθος! Ένας έρωτας αξίζει όταν μπορείς μεν να κάνεις αλλιώς, αλλά εσύ τον επιλέγεις απ' όλα τα αλλιώς σου."

Μάρω Βαμβουνάκη

€ 65,50

«Το μάτι της έλαμψε όταν είδε το μαύρο Nissan να ανεβαίνει με την όπισθεν στο πεζοδρόμιο. Όταν μάλιστα είδε να βγαίνει από μέσα η κοπέλα με τον ροζ χαρτοφύλακα ένιωσε το αίμα να της ανεβαίνει στο κεφάλι.
Ποια είναι αυτή που τολμάει να παρκάρει ΠΑΝΩ στο πεζοδρόμιο;
Τι πάει να πει δεν υπάρχουν θέσεις για παρκάρισμα;
Περίμενε και θα σε φτιάξω εγώ, βρωμοθήλυκο!
Κραδαίνοντας το ασύρματο τηλέφωνό της όπως ο Άι Γιώργης το κοντάρι του πληκτρολογεί αργά αλλά αποφασιστικά: 1 – 0 – 0
«Καλησπέρα σας. Ένα αυτοκίνητο έχει παρκάρει πάνω στο πεζοδρόμιο. Ελάτε αμέσως, παρακαλώ! Μπορεί να μην είναι μόνιμη κάτοικος και να φύγει σε λίγο… Ελάάάτε!»
Και ήρθε ΑΜΕΣΩΣ ο κ. Παπαδόπουλος Γ. (10 βαθμοί για πρωτοτυπία στο όνομα), διότι, αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο μπορείς να βασίζεσαι στον κόσμο τούτο, αυτό είναι η γρήγορη και αποτελεσματική αντίδραση της ΕΛ.ΑΣ. Η ώρα που αναγράφεται πάνω στην κλήση είναι η ώρα που με πήρε τηλέφωνο ο Γιώργος. Ο Γιώργος με πήρε τηλέφωνο μόλις μπήκα στο σπίτι. Do the math!

Την φαντάζομαι να περιμένει στο μπαλκόνι για να βεβαιωθεί ότι το όργανο θα κάνει σωστά τη δουλειά του και μετά να μπαίνει μέσα στο σπίτι της και να ψάχνει νέα θέματα / θύματα: Να καταγγείλω τη διαχειρίστρια που ανάβει πολύ ώρα το καλοριφέρ; Χμ… Να μαλώσω το βρέφος της από πάνω που έκλαιγε κατά τις ώρες κοινής ησυχίας; Χμ…»

Σήμερα το πρωί είδα πάνω στο παρμπρίζ το ροζ χαρτάκι και πάνω του με μεγάλα γράμματα τη λέξη ΠΑΡΑΠΟΝΑ. Δεν ξέρω ποιος παραπονέθηκε, αλλά σίγουρα δεν ήταν περαστικός. Ήταν κάποιος που μένει στο Παλαιό Φάληρο και ξέρει ότι είναι μέρες και ώρες που δε βρίσκεις θέση για παρκάρισμα ακόμα και αν κάνεις τάμα στον Άγιο Παρκαδόρο· και είδε ότι δεν έκλεινα το δρόμο / τη διάβαση για μαμάδες με καροτσάκια / την αναπηρική θέση· και μπορεί να έχει δίκιο από νομική άποψη, αλλά από την άλλη, την ανθρώπινη άποψη είναι μεγάλος ΚΕΡΑΤΑΣ!

Παίζοντας με την απουσία σου

Μ, όπως miss u ή μου λείπεις.

Ο, όπως όλο μου το κορμί αντιδρά σε κάτι τόσο απλό και μικρό όσο ένα βλέμμα.

Υ, όπως ήταν υπέροχα.


Λ, όπως μείνε λίγο ακόμα.

Ε, όπως έλα να με βρεις.

Ι, όπως η ικανότητά σου να με μαγεύεις.

Π, όπως πόσο πολύ σε θέλω.

Ε, όπως ελπίζω να λείπω και σε σένα.

I, όπως ίσως να νιώθεις κι εσύ έτσι.

Σ, όπως σε σκέφτομαι.

2 ευχές για το 2007

Υγεία. Γιατί είναι το εφαλτήριο για όλα τα άλλα. Γιατί την παραμελούμε και είναι από τις πιο κλασικές περιπτώσεις «δεν ξέρεις τι έχεις μέχρι να το χάσεις»

Αγάπη. Φιλική και ερωτική και απέναντι στον εαυτό μας, γιατί μας ζεσταίνει, μας δίνει δύναμη και μας κάνει να λάμπουμε. Με λόγια, αλλά και –κυρίως- με πράξεις.

Νομίζω ότι, αν υπάρχουν αυτά τα δύο, όλα τα άλλα μπορούμε να τα πετύχουμε ή να τα ξεπεράσουμε.

Καλή μας Χρονιά!