- Θέλω να διαβάσεις αυτό που έγραψα...
Αυτή η κουβέντα απευθύνεται σε δύο είδη ανθρώπων. Στο είδος «αφεντικό» (απαντάει στο όνομα Τάκης, είναι ο τελικός αποδέκτης εξωδίκων, ανακοπών, trustee agreement, αγωγών και εφέσεων, αποφασίζει αν η δουλειά μου είναι καλή ή «άσ’ το, θα το φτιάξω εγώ» και –τις καλές μέρες- πετάει ατάκες του στυλ «αν δεν το έβαλες αυτό [όπου «αυτό» είναι νομολογία, αρθρογραφία ή κάποιο έγγραφο που ελπίζουμε ότι θα συγκινήσει αρκετά το δικαστή για να πει ότι ΕΜΕΙΣ έχουμε δίκιο] την έβαψες!») και στο είδος «φίλος / συνεργάτης / γνωστός / συγγενής» (απαντάει σε πολλά ονόματα και υπομένει αυτήν που τις καλές μέρες είναι «Φαιδρούλα» και τις κακές «ω, ρε γαμώτο, αυτή πάλι»).
Ο Μάνος ανήκει στο είδος β’ και την υποκατηγορία 2. Γενικά το είδος β’ είναι οι άτυχοι άνθρωποι και θα τους λυπόμουν αν δεν ήμουν αρκετά ψώνιο για να θεωρώ ότι είναι τυχεροί που τους τιμώ με τη φιλία / συνεργασία / συμπάθεια / συγγένειά μου. Ο συγκεκριμένος, βέβαια, δεν είναι τόσο αθώος, αφού με έχει κοροϊδέψει πολλάκις (αν σου φτιάξω καφέ / πλύνω τα πιάτα / δώσω € 50 θα διαβάσεις το μπλογκ; Ναι / ναι / ναι) και θα συνέχιζε να το κάνει αν δεν είχα αποφασίσει να του επιτεθώ κατά μέτωπο και να τον ρωτήσω πότε επιτέλους θα το διαβάσει –οι φήμες ότι κρατούσα το μαχαίρι στο λαιμό του ελέγχονται ως κακοήθεις και ανυπόστατες. Εκεί ήταν που ο Μάνος λύγισε κάτω από την πίεση και μου αποκάλυψε τα πραγματικά του αισθήματα: δεν του αρέσουν τα μπλογκ! Μα... γιατί; Ποτισμένος με κρασί και με μία ξεκάθαρη αδιαφορία για τη ζωή του (ακατανόητη αν σκεφτεί κανείς ότι σύντομα θα γίνει μπαμπάς) μου αποκάλυψε ότι θεωρεί τα μπλογκ λίγο-πολύ δειλά∙ δε γράφεις με το πραγματικό σου όνομα, μπορείς να εκθέσεις όποιον θες και, γενικά –αν είσαι «μάγκας»- γράψε ένα βιβλίο. Μα... Δεν έχει «μα». Όποιος γνωρίζει έστω και εξ όψεως τον Μάνο, ξέρει ότι αυτός ο άνθρωπος πραγματικά πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Αν τώρα είσαι ό συνεργάτης του, ο Δημήτρης (άνθρωπος ήρεμος και υποχωρητικός με όλους εκτός από μένα), αυτό δεν είναι πρόβλημα. Αν, όμως, είσαι εγώ –που πραγματικά τα ξέρω όλα, προσπαθείς να περιορίσεις την παρόρμηση να τον κλωτσήσεις και αρχίζεις να βάζεις σε εφαρμογή τις (ας είμαστε ειλικρινείς, ανύπαρκτες) δυνάμεις της πειθούς που (δεν) έχεις. Μάταια προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι:
Έχω ανάγκη να γράφω (Γράψε στο ημερολόγιό σου – μα, το ημερολόγιό μου είναι πιο προσωπικό)
Μου αρέσει να μοιράζομαι τη ζωή μου με τους φίλους / συνεργάτες / γνωστούς / συγγενείς μου (τα ωραιοποιείς – εννοείται, ακόμα και στο ημερολόγιό μου λογοκρίνομαι∙ φαντάζεσαι να πεθάνω και να διαβάζουν «οι άλλο» όσα έγραψα και να μάθουν ότι τους θύμωσα / απάτησα / ερωτεύτηκα;)
Είναι προσωπικές μου ιστορίες (μου θυμίζεις αυτά τα γράμματα που στέλνουν στα περιοδικά του στυλ «πώς ανακάλυψα ότι θέλω να το κάνω με την κολλητή μου» - μα, δεν θέλω να το κάνω με την κολλητή μου)
...η ώρα περνούσε και ο Μάνος δεν έδειχνε σημάδια υποχώρησης. Θυμήθηκα, τότε, εκείνο το πρωινό που έκοψα το πόδι μου και αιμοραγούσα σαν σφαγμένο γουρούνι και –ενώ εγώ, η Σοφία και η Γωγώ κοιτούσαμε το αίμα που έτρεχε με έκπληξη και ο Τάκης κι ο Δημήτρης με το ύφος της εγκύου που ετοιμάζεται να τρέξει στην τουαλέτα- ο Μάνος πήρε το πορτοφόλι του και πήγε να μου αγοράσει γάζες, betadine και pulvo. Και το πήρα απόφαση ότι πρέπει να δεχόμαστε τους φίλους μας με τα ελαττώματά τους και... χμμ... ίσως να έχει και δίκιο... στο κάτω κάτω κοίτα πόσους ανθρώπους έχω «εκθέσει» σε τόσο λίγες γραμμές...
Αν είμαι τυχερή –μάλλον απίθανο, ο Μάνος δε θα διαβάσει ποτέ αυτό το ποστ. Αν δεν είμαι, θα προσφερθεί να μου φτιάξει καφέ (και θα βάλει από εκείνο το γάλα που υπάρχει στο ψυγείο εδώ και ένα χρόνο και, ενώ όλοι το βλέπουμε, κανείς δεν έχει αξιωθεί να το πετάξει).
Αυτή η κουβέντα απευθύνεται σε δύο είδη ανθρώπων. Στο είδος «αφεντικό» (απαντάει στο όνομα Τάκης, είναι ο τελικός αποδέκτης εξωδίκων, ανακοπών, trustee agreement, αγωγών και εφέσεων, αποφασίζει αν η δουλειά μου είναι καλή ή «άσ’ το, θα το φτιάξω εγώ» και –τις καλές μέρες- πετάει ατάκες του στυλ «αν δεν το έβαλες αυτό [όπου «αυτό» είναι νομολογία, αρθρογραφία ή κάποιο έγγραφο που ελπίζουμε ότι θα συγκινήσει αρκετά το δικαστή για να πει ότι ΕΜΕΙΣ έχουμε δίκιο] την έβαψες!») και στο είδος «φίλος / συνεργάτης / γνωστός / συγγενής» (απαντάει σε πολλά ονόματα και υπομένει αυτήν που τις καλές μέρες είναι «Φαιδρούλα» και τις κακές «ω, ρε γαμώτο, αυτή πάλι»).
Ο Μάνος ανήκει στο είδος β’ και την υποκατηγορία 2. Γενικά το είδος β’ είναι οι άτυχοι άνθρωποι και θα τους λυπόμουν αν δεν ήμουν αρκετά ψώνιο για να θεωρώ ότι είναι τυχεροί που τους τιμώ με τη φιλία / συνεργασία / συμπάθεια / συγγένειά μου. Ο συγκεκριμένος, βέβαια, δεν είναι τόσο αθώος, αφού με έχει κοροϊδέψει πολλάκις (αν σου φτιάξω καφέ / πλύνω τα πιάτα / δώσω € 50 θα διαβάσεις το μπλογκ; Ναι / ναι / ναι) και θα συνέχιζε να το κάνει αν δεν είχα αποφασίσει να του επιτεθώ κατά μέτωπο και να τον ρωτήσω πότε επιτέλους θα το διαβάσει –οι φήμες ότι κρατούσα το μαχαίρι στο λαιμό του ελέγχονται ως κακοήθεις και ανυπόστατες. Εκεί ήταν που ο Μάνος λύγισε κάτω από την πίεση και μου αποκάλυψε τα πραγματικά του αισθήματα: δεν του αρέσουν τα μπλογκ! Μα... γιατί; Ποτισμένος με κρασί και με μία ξεκάθαρη αδιαφορία για τη ζωή του (ακατανόητη αν σκεφτεί κανείς ότι σύντομα θα γίνει μπαμπάς) μου αποκάλυψε ότι θεωρεί τα μπλογκ λίγο-πολύ δειλά∙ δε γράφεις με το πραγματικό σου όνομα, μπορείς να εκθέσεις όποιον θες και, γενικά –αν είσαι «μάγκας»- γράψε ένα βιβλίο. Μα... Δεν έχει «μα». Όποιος γνωρίζει έστω και εξ όψεως τον Μάνο, ξέρει ότι αυτός ο άνθρωπος πραγματικά πιστεύει ότι τα ξέρει όλα. Αν τώρα είσαι ό συνεργάτης του, ο Δημήτρης (άνθρωπος ήρεμος και υποχωρητικός με όλους εκτός από μένα), αυτό δεν είναι πρόβλημα. Αν, όμως, είσαι εγώ –που πραγματικά τα ξέρω όλα, προσπαθείς να περιορίσεις την παρόρμηση να τον κλωτσήσεις και αρχίζεις να βάζεις σε εφαρμογή τις (ας είμαστε ειλικρινείς, ανύπαρκτες) δυνάμεις της πειθούς που (δεν) έχεις. Μάταια προσπαθούσα να του εξηγήσω ότι:
Έχω ανάγκη να γράφω (Γράψε στο ημερολόγιό σου – μα, το ημερολόγιό μου είναι πιο προσωπικό)
Μου αρέσει να μοιράζομαι τη ζωή μου με τους φίλους / συνεργάτες / γνωστούς / συγγενείς μου (τα ωραιοποιείς – εννοείται, ακόμα και στο ημερολόγιό μου λογοκρίνομαι∙ φαντάζεσαι να πεθάνω και να διαβάζουν «οι άλλο» όσα έγραψα και να μάθουν ότι τους θύμωσα / απάτησα / ερωτεύτηκα;)
Είναι προσωπικές μου ιστορίες (μου θυμίζεις αυτά τα γράμματα που στέλνουν στα περιοδικά του στυλ «πώς ανακάλυψα ότι θέλω να το κάνω με την κολλητή μου» - μα, δεν θέλω να το κάνω με την κολλητή μου)
...η ώρα περνούσε και ο Μάνος δεν έδειχνε σημάδια υποχώρησης. Θυμήθηκα, τότε, εκείνο το πρωινό που έκοψα το πόδι μου και αιμοραγούσα σαν σφαγμένο γουρούνι και –ενώ εγώ, η Σοφία και η Γωγώ κοιτούσαμε το αίμα που έτρεχε με έκπληξη και ο Τάκης κι ο Δημήτρης με το ύφος της εγκύου που ετοιμάζεται να τρέξει στην τουαλέτα- ο Μάνος πήρε το πορτοφόλι του και πήγε να μου αγοράσει γάζες, betadine και pulvo. Και το πήρα απόφαση ότι πρέπει να δεχόμαστε τους φίλους μας με τα ελαττώματά τους και... χμμ... ίσως να έχει και δίκιο... στο κάτω κάτω κοίτα πόσους ανθρώπους έχω «εκθέσει» σε τόσο λίγες γραμμές...
Αν είμαι τυχερή –μάλλον απίθανο, ο Μάνος δε θα διαβάσει ποτέ αυτό το ποστ. Αν δεν είμαι, θα προσφερθεί να μου φτιάξει καφέ (και θα βάλει από εκείνο το γάλα που υπάρχει στο ψυγείο εδώ και ένα χρόνο και, ενώ όλοι το βλέπουμε, κανείς δεν έχει αξιωθεί να το πετάξει).
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου