Ο χειμώνας είναι η εποχή μου. Μόλις πέσει ο υδράργυρος κι αρχίσουν οι βοριάδες η διάθεσή μου ανεβαίνει.
Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο. Σύννεφα. «Δεν έχουν αναπτύξεις, όμως, μην τα φοβάσαι» που θα ‘λεγες κι εσύ. Οι σημαιούλες στις βάρκες (που εν προκειμένω δεν είναι βάρκες, αλλά το κρουαζιερόπλοιο GOLDEN PRINCESS και το επιβατηγό – οχηματαγωγό ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΓΙΑΣΟΥ) κουνιούνται σαν τρελλές απ’ τον αέρα. Κι εγώ τα κοιτάω όλα αυτά μέσα από τη ζέστη του γραφείου. Και νιώθω συννεφιασμένη κι ανεμοδαρμένη και εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω στην Κυριακή 28 Μαΐου και να πέσω για ύπνο και να ξυπνήσω τη Δευτέρα και να τηλεφωνήσω ότι δε θα έρθω στο γραφείο γιατί είμαι άρρωστη. Δε θα ήθελα να είναι Μάιος, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να υποστώ πάλι ολόκληρο το καλοκαίρι, αλλά θα μπορούσα να το υποστώ κι αυτό για χάρη μας. Δε θα ήθελα να είμαι και τόσο αφελής ώστε να πιστέψω ότι φταίει ο Μάιος ή η Ισπανία (ναι, ναι, ευθύνεται κι αυτή. Αν δεν είχες φύγει. Αν δεν είχα μείνει μόνη μου. Αν δεν ένιωθα ότι έχω μείνει μόνη μου μια μέρα περισσότερο από αυτό που μπορώ να αντέξω).
Θυμάσαι;
Πάνω στη μηχανή να μου δείχνεις το νησί σου, να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου και να τραγουδάμε τη θαλασσογραφία του Σαββόπουλου.
Θυμάσαι;
Πάνω στη μηχανή να βρέχει και να έχει παγωνιά και να έχω κρυφτεί πίσω σου και –παρ’ όλ’ αυτά- να μη θέλω να είμαι πουθενά αλλού.
Θυμάσαι;
Καθισμένοι στο πεζούλι, να μου γελάς και να μας τυφλώνει ο απογευματινός ήλιος.
Θυμάσαι;
«Αν πάθεις κάτι, δεν ξέρω τι θα κάνω…»
Θυμάσαι;
352 μέρες. Εσύ στην Αμερική κι εγώ εδώ. Τηλέφωνο στις 8 το πρωί και στις 12 το βράδυ. 352 μέρες και δεν ένιωσα μόνη μου ούτε ένα λεπτό.
Θυμάσαι;
«Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις…»
Θυμάσαι;
«Θα φτιάξουν τα πράγματα…» επί 1000 φορές.
Θυμάσαι;
Εγώ θυμάμαι. Και κάτι τέτοιες στιγμές, που ο καιρός είναι κρύος και το μόνο που θέλω είναι η αγκαλιά σου, καταριέμαι τη μνήμη μου που τα θυμάται όλα. Δεν ξέρω αν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω. Ξέρω, όμως, ότι θα έδινα και το βασίλειό μου ακόμα (αποτελούμενο από τα βιβλία μου, τα cd μου, την Ήρα μου, τη Γωγώ, το Γιώργο και την Κλέα μου) για να πιστέψω ξανά.
Κοιτάζω έξω απ’ το παράθυρο. Σύννεφα. «Δεν έχουν αναπτύξεις, όμως, μην τα φοβάσαι» που θα ‘λεγες κι εσύ. Οι σημαιούλες στις βάρκες (που εν προκειμένω δεν είναι βάρκες, αλλά το κρουαζιερόπλοιο GOLDEN PRINCESS και το επιβατηγό – οχηματαγωγό ΠΑΝΑΓΙΑ ΑΓΙΑΣΟΥ) κουνιούνται σαν τρελλές απ’ τον αέρα. Κι εγώ τα κοιτάω όλα αυτά μέσα από τη ζέστη του γραφείου. Και νιώθω συννεφιασμένη κι ανεμοδαρμένη και εύχομαι να μπορούσα να γυρίσω το χρόνο πίσω στην Κυριακή 28 Μαΐου και να πέσω για ύπνο και να ξυπνήσω τη Δευτέρα και να τηλεφωνήσω ότι δε θα έρθω στο γραφείο γιατί είμαι άρρωστη. Δε θα ήθελα να είναι Μάιος, γιατί αυτό θα σήμαινε ότι πρέπει να υποστώ πάλι ολόκληρο το καλοκαίρι, αλλά θα μπορούσα να το υποστώ κι αυτό για χάρη μας. Δε θα ήθελα να είμαι και τόσο αφελής ώστε να πιστέψω ότι φταίει ο Μάιος ή η Ισπανία (ναι, ναι, ευθύνεται κι αυτή. Αν δεν είχες φύγει. Αν δεν είχα μείνει μόνη μου. Αν δεν ένιωθα ότι έχω μείνει μόνη μου μια μέρα περισσότερο από αυτό που μπορώ να αντέξω).
Θυμάσαι;
Πάνω στη μηχανή να μου δείχνεις το νησί σου, να σε σφίγγω στην αγκαλιά μου και να τραγουδάμε τη θαλασσογραφία του Σαββόπουλου.
Θυμάσαι;
Πάνω στη μηχανή να βρέχει και να έχει παγωνιά και να έχω κρυφτεί πίσω σου και –παρ’ όλ’ αυτά- να μη θέλω να είμαι πουθενά αλλού.
Θυμάσαι;
Καθισμένοι στο πεζούλι, να μου γελάς και να μας τυφλώνει ο απογευματινός ήλιος.
Θυμάσαι;
«Αν πάθεις κάτι, δεν ξέρω τι θα κάνω…»
Θυμάσαι;
352 μέρες. Εσύ στην Αμερική κι εγώ εδώ. Τηλέφωνο στις 8 το πρωί και στις 12 το βράδυ. 352 μέρες και δεν ένιωσα μόνη μου ούτε ένα λεπτό.
Θυμάσαι;
«Μόνο εσύ με καταλαβαίνεις…»
Θυμάσαι;
«Θα φτιάξουν τα πράγματα…» επί 1000 φορές.
Θυμάσαι;
Εγώ θυμάμαι. Και κάτι τέτοιες στιγμές, που ο καιρός είναι κρύος και το μόνο που θέλω είναι η αγκαλιά σου, καταριέμαι τη μνήμη μου που τα θυμάται όλα. Δεν ξέρω αν μπορούμε να γυρίσουμε πίσω. Ξέρω, όμως, ότι θα έδινα και το βασίλειό μου ακόμα (αποτελούμενο από τα βιβλία μου, τα cd μου, την Ήρα μου, τη Γωγώ, το Γιώργο και την Κλέα μου) για να πιστέψω ξανά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου