Τα χρόνια περνάνε, αλλάζουμε χρώμα μαλλιών και μάρκα αυτοκινήτου, αλλά μερικά πράγματα είναι -με μικρές τροποποιήσεις για να εναρμονίζονται με τα νέα δεδομένα- το 2006 όπως ήταν και το 2000!
-Καλημέρα! Με θυμάστε; Είμαι...
Πριν προλάβω να συνεχίσω είχε έρθει η απάντηση.
-Ναι, βέβαια! Είσαι... η κόρη της μαμάς σου!
Είναι γεγονός αδιαφιλονίκητο. Κάθε κόρη είναι κόρη της μαμάς της. Γεγονός που πάει πολύ πιο μακριά από τη γέννηση, αν και αρχίζει –νομίζω- εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
Ξέρω αρκετές κόρες και τις αντίστοιχες μαμάδες τους. Έχω επίσης καταφέρει να έχω καλές σχέσεις με όλες τις μαμάδες (η δικιά μου με δυσκολεύει που και που, αλλά -που θα μου πάει;- θα τη «ρίξω» κι αυτήν) γεγονός που με βοηθάει να έχω άποψη και για τις δύο πλευρές του νομίσματος. Επειδή αυτό το κείμενο κάθε άλλο παρα αντικειμενική θεώρηση της σχέσης μαμάς-κόρης είναι (παρ’ όλο που ως κόρη έχω κάθε δικαίωμα να το επιχειρήσω), προς το παρόν θέλω να φέρω λίγο στο μυαλό μου τις πιο αγαπημένες μου μαμάδες και κόρες: Η μαμά μου κι εγώ (πρώτες-πρώτες, γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...), η νονά μου και η Χουάννα, η Μαίρη και η Κλέα, η Σία και η Γωγώ, η Κρις και η Λυδία. Μοιάζουμε πολύ με τις μαμάδες μας. Μια ομοιότητα πέρα από την εξωτερική που φαίνεται καλύτερα όταν είμαστε δίπλα τους –μια αύρα, ίσως. Παραπονιόμαστε ότι δε μας καταλαβαίνουν κι έχουν κι αυτές το ίδιο παράπονο. Περνάμε μέσα από καυγάδες χειρότερους από παγκόσμιους πολέμους, καυγάδες που θα διέλυαν μια άλλη σχέση, και βγαίνουμε αλώβητες, πιο αγαπημένες και με την συγκινητική αυταπάτη ότι ΑΥΤΟ δε θα ξανασυμβεί.
«Κι αγαπώ εσένα που, όταν θέλεις, κρύβεις μέσα σου Θεό» λέει ο ποιητής και δε νομίζω ότι θα ταίριαζε σε κάποιον άλλο καλύτερα από ό,τι σε ’σας. Το «όταν θέλεις» αναφέρεται σε όλες τις στιγμές που λέμε πολλά και λέτε πολλά και θέλουμε να σας πνίξουμε και θέλετε να μας πνίξετε... και αρχίζει ο εμφύλιος. Τί να κάνουμε, όμως; Αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα και η ηρεμία είναι ώρες-ώρες εκνευριστική. Το αστείο είναι ότι βρίσκω μια καταπληκτική ομοιότητα στις κουβέντες σας. Λες και σου κάνουν ειδικό σεμινάριο μόλις γεννήσεις «1000 + 1 τρόποι να πλακώνεστε με την κόρη σας και δωρεάν φυλλάδιο με συνταγή για κουλουράκια». Τα ίδια λέτε, τις ίδιες απαντήσεις δίνουμε και οι ομοιότητες είναι πολύ έντονες για να το αφήσω να εξηγηθεί ως σύμπτωση.
Κατ’ αρχάς να ξεκινήσω από το αυτονόητο και άκρως απόρρητο γεγονός ότι κανένας μπαμπάς δεν είναι αφεντικό στο σπίτι του. Νόμος της φύσης. Δεν αλλάζει. Κι αν τυχαίνει να ξέρετε καμιά διαφορετική περίπτωση, δεν πρόκειται για εξαίρεση... μάλλον δεν κοιτάξατε καλά. Μέχρι εδώ συμφωνούμε; Ωραία! Άμεση απόρροια του παραπάνω είναι ότι μαλώνουμε με τις μαμάδες μας. Αυτό είναι και νόμος της φύσης Νο2: οι μαμάδες μαλώνουν με τις κόρες τους. Γεγονός. Δεν αλλάζει και ούτε πρόκειται να αλλάξει. (Νομος της έκθεσης: αναγνωρίζεις αν ισχύει το δεδομένο, βρίσκεις τα αίτιά του, τις συνέπειες και τέλος προτείνεις λύση. Αυτή τη σειρά θα έχει και το δικό μου κείμενο και ο λόγος ύπαρξης της πρότασης είναι για να κλείσω το μάτι στην Κλέα.) Νόμος της φύσης Νο3: σας αγαπάμε άνευ ορίων και προϋποθέσεων. Ωραία όλα αυτά, αλλά τώρα πρέπει να βρω και τίποτα ουσιαστικό να γράψω για να δικαιολογήσω το λόγο που διαβάζετε τις ασυναρτησίες μου.
Αίτια που μαμάδες και κόρες τσακώνονται: Θα θέλατε να έχετε ένα ήρεμο, πάντα υπάκουο και συγκαταβατικό κοριτσάκι που κάνει πάντα ό,τι του λέει η μαμά του; Όπως σας ξέρω και τις πέντε νομίζω ότι με ένα τέτοιο παιδί –εκτός που θα αναρωτιόσασταν τι κάνατε λάθος και πώς μπορείτε να το αλλάξετε- η ζωή σας θα ήταν βαρετή. Είμαστε το αλατοπίπερο της ζωής. Πέρα από την πλάκα –ναι, πλάκα έκανα!- νομίζω ότι το πρόβλημα είναι ότι εμείς –άλλη περισσότερο άλλη λιγότερο- ακόμα ψαχνόμαστε, ενώ εσείς, αν μη τι άλλο, ξέρετε πολύ περισσότερα για τους εαυτούς σας, τη ζωή, τον κόσμο και –φευ!- το άλλο φύλο. Καλά, χρυσά και άγια όλα αυτά, αλλά εμείς –καλώς κατά την άποψή μας, κακώς κατά τη δικιά σας- θέλουμε να τα ανακαλύψουμε μόνες μας, όπως μόνες σας τα ανακαλύψατε κι εσείς. Και είναι καμιά φορά επίπονο αυτό και χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας. Όσο ξεροκέφαλες κι αν φαινόμαστε μας είναι αδήριτη ανάγκη να ακουμπήσουμε το χέρι πάνω στο μάτι της κουζίνας για να σιγουρευτούμε ότι καίει και θα πονέσουμε. Τόσο χαζό όσο και λογικό και αναμενόμενο. Αυτή είναι η μία αιτία. Η άλλη είναι η κατάσταση που επιστημονικά ονομάζεται «σε ποιους θα ξεσπάσω αν όχι σε αυτούς που βλέπω κάθε μέρα στο σπίτι και με αγαπάνε και στην πορεία θα τα ξαναβρούμε». Φαντάζομαι ότι δεν έχετε πρόβλημα να εξηγήσετε αυτόν τον επιστημονικό όρο. Μέσα στους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας (τρελλαίνομαι με τη σοβαροφάνειά μου) είναι πέρα για πέρα αδύνατο να αρχίσεις στα χαστούκια το αφεντικό σου, τον ταξιτζή που σταμάτησε πάνω στη στροφή σε σημείο ώστε να μην τον βλέπεις αλλά να είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα κοντέψεις να πέσεις επάνω του, τον υπάλληλο της εφορίας που σε κοιτάει αφ’ υψηλού και λέει όχι σε ό,τι και να του ζητήσεις και γενικότερα όλους αυτούς που μας φέρνουν τόσο κοντά στον εντυπωσιακό επιστημονικό όρο (αληθινό αυτή τη φορά) «επιθετική μανιοκατάθλιψη». Από την άλλη, είναι πολύ εύκολο να γκαρίζεις στη μαμά σου γιατί μπήκε μπροστά στην τηλεόραση τη στιγμή που δείχνει έναν αδέσποτο γάιδαρο (true story) ή επειδή σου είπε να πας να πάρεις γάλα από το περίπτερο («Τώρα έβγαλα τα παπούτσια μου!» ουρλιάζεις σαν να σε σκοτώνουν). Όπως είναι και πολύ εύκολο να θεωρήσεις θανάσιμο αμάρτημα της κόρης σου το γεγονός ότι ξέχασε να βγάλει τις τρίχες των μαλλιών της από τη μπανιέρα. Και ο πόλεμος αρχίζει. Η τελευταία αιτία, ενώ αποτελεί υποπερίπτωση της δεύτερης, θα πρέπει να αναφερθεί ξεχωριστά λόγο των σφοδρότατων μαχών που προκαλεί και της συχνότητας με την οποία συναντάται. Συμβαίνει κάθε δύο μήνες και απαντά στο κωδικό όνομα: ΟΤΕ. Είναι εξακριβωμένο ότι τίποτα δεν εξοργίζει τις μαμάδες περισσότερο από το λογαριασμό του τηλεφώνου. Τίποτα! Μαμάδες αγοριών και μαμάδες κοριτσιών έχουν την ίδια ακριβώς αντίδραση. Το επιβεβαιώνουν ατελείωτες συζητήσεις με τους συμπάσχοντες. Αν τους ζητάς ένα πεντοχίλιαρο την ημέρα δε θα πουν τίποτα ή θα γκρινιάξουν ελαφρά. Αν ο λογαριασμός του ΟΤΕ είναι ψηλός... ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε! «Μα, μαμά, θέλω να μιλήσω στον/στην [συμπληρώστε κατά περίπτωση αντρικό ή γυναικείο όνομα]!», «Μα, μαμά, η μονάδα έχει φτάσει τις 10,5 δρχ το λεπτό!». Τίποτα! Το δράμα θα αρχίσει.
Αυτές είναι πάνω κάτω οι αιτίες των καβγάδων μάνας-κόρης. Οι συνέπειες γνωστές: Θρήνος και αλληλοσπαραγμός! Και μέσα στο μπέρδεμα χάνουμε, για όσο χρόνο διαρκεί ο εμφύλιος, τον καλύτερο σύμμαχο. Λέω σύμμαχο γιατί η μαμά μου λέει ότι δεν είμαστε φίλες. Και έχει δίκιο. Δεν είμαστε φίλες. Είμαστε μαμά και κόρη. Είναι μαμά μου. Λέξη που τη λες και γεμίζει το στόμα σου. Μαμά μου. Μητέρα μου. Mea tera. Γη μου.
Τώρα για λύσεις δεν ξέρω. «Και τί μας έπρηξες τόση ώρα αν δεν έχεις κάτι να προτείνεις;» θα πείτε πολύ λογικά. Δεν ξέρω. Ίσως η λύση να έρθει από την προσπάθεια να καταλάβουμε η μία την άλλη. Ίσως να μην υπάρχει λύση. Ίσως αυτό το απίστευτο δώρο του να υπάρχει κάποιος άνθρωπος στον κόσμο που λέγεται μαμά και είναι η γη και πατρίδα μας να έχει αυτό το μειονέκτημα. Όπως και να ‘χει, τυλίξτε το και θα το πάρω! Αν μη τι άλλο, ελπίζω να είμαι τόσο καλή όσο είναι η μαμά μου σε ’μένα, η νονά μου στη Χουάννα, η Μαίρη στην Κλέα, η Σία στη Γωγώ και η Κρις στη Λυδία όταν θα έρθει η ώρα, εκτός από κόρη της μαμάς μου, να είμαι και μαμά της κόρης μου.
Πριν προλάβω να συνεχίσω είχε έρθει η απάντηση.
-Ναι, βέβαια! Είσαι... η κόρη της μαμάς σου!
Είναι γεγονός αδιαφιλονίκητο. Κάθε κόρη είναι κόρη της μαμάς της. Γεγονός που πάει πολύ πιο μακριά από τη γέννηση, αν και αρχίζει –νομίζω- εκείνη ακριβώς τη στιγμή.
Ξέρω αρκετές κόρες και τις αντίστοιχες μαμάδες τους. Έχω επίσης καταφέρει να έχω καλές σχέσεις με όλες τις μαμάδες (η δικιά μου με δυσκολεύει που και που, αλλά -που θα μου πάει;- θα τη «ρίξω» κι αυτήν) γεγονός που με βοηθάει να έχω άποψη και για τις δύο πλευρές του νομίσματος. Επειδή αυτό το κείμενο κάθε άλλο παρα αντικειμενική θεώρηση της σχέσης μαμάς-κόρης είναι (παρ’ όλο που ως κόρη έχω κάθε δικαίωμα να το επιχειρήσω), προς το παρόν θέλω να φέρω λίγο στο μυαλό μου τις πιο αγαπημένες μου μαμάδες και κόρες: Η μαμά μου κι εγώ (πρώτες-πρώτες, γιατί αν δεν παινέψεις το σπίτι σου...), η νονά μου και η Χουάννα, η Μαίρη και η Κλέα, η Σία και η Γωγώ, η Κρις και η Λυδία. Μοιάζουμε πολύ με τις μαμάδες μας. Μια ομοιότητα πέρα από την εξωτερική που φαίνεται καλύτερα όταν είμαστε δίπλα τους –μια αύρα, ίσως. Παραπονιόμαστε ότι δε μας καταλαβαίνουν κι έχουν κι αυτές το ίδιο παράπονο. Περνάμε μέσα από καυγάδες χειρότερους από παγκόσμιους πολέμους, καυγάδες που θα διέλυαν μια άλλη σχέση, και βγαίνουμε αλώβητες, πιο αγαπημένες και με την συγκινητική αυταπάτη ότι ΑΥΤΟ δε θα ξανασυμβεί.
«Κι αγαπώ εσένα που, όταν θέλεις, κρύβεις μέσα σου Θεό» λέει ο ποιητής και δε νομίζω ότι θα ταίριαζε σε κάποιον άλλο καλύτερα από ό,τι σε ’σας. Το «όταν θέλεις» αναφέρεται σε όλες τις στιγμές που λέμε πολλά και λέτε πολλά και θέλουμε να σας πνίξουμε και θέλετε να μας πνίξετε... και αρχίζει ο εμφύλιος. Τί να κάνουμε, όμως; Αγάπη δίχως πείσματα δεν έχει νοστιμάδα και η ηρεμία είναι ώρες-ώρες εκνευριστική. Το αστείο είναι ότι βρίσκω μια καταπληκτική ομοιότητα στις κουβέντες σας. Λες και σου κάνουν ειδικό σεμινάριο μόλις γεννήσεις «1000 + 1 τρόποι να πλακώνεστε με την κόρη σας και δωρεάν φυλλάδιο με συνταγή για κουλουράκια». Τα ίδια λέτε, τις ίδιες απαντήσεις δίνουμε και οι ομοιότητες είναι πολύ έντονες για να το αφήσω να εξηγηθεί ως σύμπτωση.
Κατ’ αρχάς να ξεκινήσω από το αυτονόητο και άκρως απόρρητο γεγονός ότι κανένας μπαμπάς δεν είναι αφεντικό στο σπίτι του. Νόμος της φύσης. Δεν αλλάζει. Κι αν τυχαίνει να ξέρετε καμιά διαφορετική περίπτωση, δεν πρόκειται για εξαίρεση... μάλλον δεν κοιτάξατε καλά. Μέχρι εδώ συμφωνούμε; Ωραία! Άμεση απόρροια του παραπάνω είναι ότι μαλώνουμε με τις μαμάδες μας. Αυτό είναι και νόμος της φύσης Νο2: οι μαμάδες μαλώνουν με τις κόρες τους. Γεγονός. Δεν αλλάζει και ούτε πρόκειται να αλλάξει. (Νομος της έκθεσης: αναγνωρίζεις αν ισχύει το δεδομένο, βρίσκεις τα αίτιά του, τις συνέπειες και τέλος προτείνεις λύση. Αυτή τη σειρά θα έχει και το δικό μου κείμενο και ο λόγος ύπαρξης της πρότασης είναι για να κλείσω το μάτι στην Κλέα.) Νόμος της φύσης Νο3: σας αγαπάμε άνευ ορίων και προϋποθέσεων. Ωραία όλα αυτά, αλλά τώρα πρέπει να βρω και τίποτα ουσιαστικό να γράψω για να δικαιολογήσω το λόγο που διαβάζετε τις ασυναρτησίες μου.
Αίτια που μαμάδες και κόρες τσακώνονται: Θα θέλατε να έχετε ένα ήρεμο, πάντα υπάκουο και συγκαταβατικό κοριτσάκι που κάνει πάντα ό,τι του λέει η μαμά του; Όπως σας ξέρω και τις πέντε νομίζω ότι με ένα τέτοιο παιδί –εκτός που θα αναρωτιόσασταν τι κάνατε λάθος και πώς μπορείτε να το αλλάξετε- η ζωή σας θα ήταν βαρετή. Είμαστε το αλατοπίπερο της ζωής. Πέρα από την πλάκα –ναι, πλάκα έκανα!- νομίζω ότι το πρόβλημα είναι ότι εμείς –άλλη περισσότερο άλλη λιγότερο- ακόμα ψαχνόμαστε, ενώ εσείς, αν μη τι άλλο, ξέρετε πολύ περισσότερα για τους εαυτούς σας, τη ζωή, τον κόσμο και –φευ!- το άλλο φύλο. Καλά, χρυσά και άγια όλα αυτά, αλλά εμείς –καλώς κατά την άποψή μας, κακώς κατά τη δικιά σας- θέλουμε να τα ανακαλύψουμε μόνες μας, όπως μόνες σας τα ανακαλύψατε κι εσείς. Και είναι καμιά φορά επίπονο αυτό και χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας. Όσο ξεροκέφαλες κι αν φαινόμαστε μας είναι αδήριτη ανάγκη να ακουμπήσουμε το χέρι πάνω στο μάτι της κουζίνας για να σιγουρευτούμε ότι καίει και θα πονέσουμε. Τόσο χαζό όσο και λογικό και αναμενόμενο. Αυτή είναι η μία αιτία. Η άλλη είναι η κατάσταση που επιστημονικά ονομάζεται «σε ποιους θα ξεσπάσω αν όχι σε αυτούς που βλέπω κάθε μέρα στο σπίτι και με αγαπάνε και στην πορεία θα τα ξαναβρούμε». Φαντάζομαι ότι δεν έχετε πρόβλημα να εξηγήσετε αυτόν τον επιστημονικό όρο. Μέσα στους ιλιγγιώδεις ρυθμούς της καθημερινότητας (τρελλαίνομαι με τη σοβαροφάνειά μου) είναι πέρα για πέρα αδύνατο να αρχίσεις στα χαστούκια το αφεντικό σου, τον ταξιτζή που σταμάτησε πάνω στη στροφή σε σημείο ώστε να μην τον βλέπεις αλλά να είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα κοντέψεις να πέσεις επάνω του, τον υπάλληλο της εφορίας που σε κοιτάει αφ’ υψηλού και λέει όχι σε ό,τι και να του ζητήσεις και γενικότερα όλους αυτούς που μας φέρνουν τόσο κοντά στον εντυπωσιακό επιστημονικό όρο (αληθινό αυτή τη φορά) «επιθετική μανιοκατάθλιψη». Από την άλλη, είναι πολύ εύκολο να γκαρίζεις στη μαμά σου γιατί μπήκε μπροστά στην τηλεόραση τη στιγμή που δείχνει έναν αδέσποτο γάιδαρο (true story) ή επειδή σου είπε να πας να πάρεις γάλα από το περίπτερο («Τώρα έβγαλα τα παπούτσια μου!» ουρλιάζεις σαν να σε σκοτώνουν). Όπως είναι και πολύ εύκολο να θεωρήσεις θανάσιμο αμάρτημα της κόρης σου το γεγονός ότι ξέχασε να βγάλει τις τρίχες των μαλλιών της από τη μπανιέρα. Και ο πόλεμος αρχίζει. Η τελευταία αιτία, ενώ αποτελεί υποπερίπτωση της δεύτερης, θα πρέπει να αναφερθεί ξεχωριστά λόγο των σφοδρότατων μαχών που προκαλεί και της συχνότητας με την οποία συναντάται. Συμβαίνει κάθε δύο μήνες και απαντά στο κωδικό όνομα: ΟΤΕ. Είναι εξακριβωμένο ότι τίποτα δεν εξοργίζει τις μαμάδες περισσότερο από το λογαριασμό του τηλεφώνου. Τίποτα! Μαμάδες αγοριών και μαμάδες κοριτσιών έχουν την ίδια ακριβώς αντίδραση. Το επιβεβαιώνουν ατελείωτες συζητήσεις με τους συμπάσχοντες. Αν τους ζητάς ένα πεντοχίλιαρο την ημέρα δε θα πουν τίποτα ή θα γκρινιάξουν ελαφρά. Αν ο λογαριασμός του ΟΤΕ είναι ψηλός... ποιος είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε! «Μα, μαμά, θέλω να μιλήσω στον/στην [συμπληρώστε κατά περίπτωση αντρικό ή γυναικείο όνομα]!», «Μα, μαμά, η μονάδα έχει φτάσει τις 10,5 δρχ το λεπτό!». Τίποτα! Το δράμα θα αρχίσει.
Αυτές είναι πάνω κάτω οι αιτίες των καβγάδων μάνας-κόρης. Οι συνέπειες γνωστές: Θρήνος και αλληλοσπαραγμός! Και μέσα στο μπέρδεμα χάνουμε, για όσο χρόνο διαρκεί ο εμφύλιος, τον καλύτερο σύμμαχο. Λέω σύμμαχο γιατί η μαμά μου λέει ότι δεν είμαστε φίλες. Και έχει δίκιο. Δεν είμαστε φίλες. Είμαστε μαμά και κόρη. Είναι μαμά μου. Λέξη που τη λες και γεμίζει το στόμα σου. Μαμά μου. Μητέρα μου. Mea tera. Γη μου.
Τώρα για λύσεις δεν ξέρω. «Και τί μας έπρηξες τόση ώρα αν δεν έχεις κάτι να προτείνεις;» θα πείτε πολύ λογικά. Δεν ξέρω. Ίσως η λύση να έρθει από την προσπάθεια να καταλάβουμε η μία την άλλη. Ίσως να μην υπάρχει λύση. Ίσως αυτό το απίστευτο δώρο του να υπάρχει κάποιος άνθρωπος στον κόσμο που λέγεται μαμά και είναι η γη και πατρίδα μας να έχει αυτό το μειονέκτημα. Όπως και να ‘χει, τυλίξτε το και θα το πάρω! Αν μη τι άλλο, ελπίζω να είμαι τόσο καλή όσο είναι η μαμά μου σε ’μένα, η νονά μου στη Χουάννα, η Μαίρη στην Κλέα, η Σία στη Γωγώ και η Κρις στη Λυδία όταν θα έρθει η ώρα, εκτός από κόρη της μαμάς μου, να είμαι και μαμά της κόρης μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου